Offerfeest
70 dagen na de ramadan was het dan
Tabaski, ofwel offerfeest, slachtfeest het grote feest. Het feest van het schaap, maar dus verre van een feest voor het schaap. In Niger houdt dat in dat iedere moslimman dan toch eigenlijk wel een schaap geslacht moet hebben. Gevolg is dat in de laatste dagen menigeen bezig is om geld te verzamelen om een schaap te kunnen kopen. Ook al is de prijs dan al zo opgelopen dat dit voor sommige personen 1,5 tot 2 maandsalarissen betreft. Het is al met al erg belangrijk om een schaap te slachten en het vlees hiervan te delen met je naasten.
De eerste dag was ik bij een collega getuige van het braden van het schaap, de slachting had ik gemist. Rustig zittend in de schaduw deden we ons al tegoed aan de delen van het schaap die al eerder klaar waren, en eerlijk gezegd smaakte de lever en de maag prima. Bepaalde andere delen ben ik niet aan begonnen, maar in het algemeen wordt er weinig weggegooid. Waar de eerste dag de dag is van het werk, is de tweede de dag van het verdelen van het vlees. Die dag was ik bij mijn directe begeleider te gast en wordt er gesocialized en natuurlijk veel (schaap) gegeten. In het verdeelschema was ik ook opgenomen en zodoende heb ik tot meer dan 2 weken later nog steeds van het vlees kunnen genieten. Het is bijzonder om zo in een lokale omgeving dit feest mee te maken met zo een sterk belang om te delen. Aangezien ik er zelf van afgezien heb om een schaap te kopen eens kijken hoe ik iets terug kan doen, een stukje taart ten tijde van mijn verjaardag?
De moestuin
Ik omschrijf de moestuin wel eens als ¨c’est plus comme une cimetière¨, het is eerder een kerkhof. Nu een paar weken onderweg zijn de wortel en bieten bedjes al tot 2 keer toe gesneuveld, is er op de ander bedjes nog de helft tot een derde over. De mais, nog wel levend, is opgegeven wegens een niet voorspoedige groei. De meloen doet het vooralsnog wel goed, alleen werd hier wel bij verteld dat deze normaal pas in maart gezaaid wordt als de temperatuur weer op gaat lopen, voorlopig zie ik dus nog weinig vruchten.
Er zijn wel wat redenen te noemen voor het falen: te warm, te veel zon, te weinig water gegeven (na gesamenlijk water geven bleek dat ik inderdaad wel een beetje zuinig was geweest, ookal ben ik waarschijnlijk de enige tuinder in Niger die kraanwater gebruikt). Het werk valt met de gedecimeerde velden goed te overzien, iedere ochtend zo een 10 minuten water geven. De chauffeur, welke mij ondersteunt, wil echter geen millimeter grond onbenut laten gaan. Zelf ben ik ik toch iets minder ambitieus en heb ik de tweede campagne, die met het minder warme weer verzekerd succesvol zou zijn toch afgeslagen onder het mom dat ik mogelijk zou gaan verhuizen tegen de tijd dat er geoogst zou moeten worden. Met wat aardbeien erbij ben ik tevreden, al duurt het al een maand voordat de stekjes er zijn. Beetje bij beetje leer ik en wellicht is er dus rond de kerst een zeer bescheiden oogstfeestje. Ik zit echter nog heel ver af van een winstgevende onderneming , de meeste direct weg blijft toch wel degene naar de groentenmarkt.
Prijsvraag:
Als laatste nog een vraag, wat kregen wij via onderstaande flipchart tijdens een vergadering uitgelegd?
Antwoorden via de reacties zijn welkom.
