Na een tijdje radiostilte dan nu weer wat nieuws uit Niger. Na de eerste hectische weken sluipen de patronen in het leven en begint alles een beetje zijn loop te vinden. Al blijft het natuurlijk Afrika, wat avoorlopig nog wel de nodige hectiek met zich mee zal brengen. Zo heb ik een ochtend een rondje langs de water- en electrakantoren gedaan, omdat ik vreesde dat de controleurs de weg naar de meters niet hadden gevonden. De standen komen ze eens per maand thuis opnemen, als ik natuurlijk op kantoor zit. Vraag me af of meer mensen hier met dit probleem zitten. Dit bleek ook een slimme zet. Toch zat ik 2 weken later ineens zonder stroom (gelukkig een koele avond). Achteraf bleek ik inderdaad geen wanbetaler, de electriciteitsvoorziening was kapot, waarschijnlijk omdat de electriciteitsdraden waren doorgebrand. Wonderbaarlijk was dit de volgende dag gewoon verholpen, wat een service. Bij de melding profiteerde ik maar meteen om in de rij bij het loket te gaan staan, je moet alles toch een keer ervaren hebben. Met slechts 3 wachtenden voor me viel dit echter wel mee. Tegen het einde van de vervaldatum is de rij zo een 10 x zo lang, maar dan ga je natuurlijk niet zelf in de rij staan.
Het grootste deel van de tijd wordt er natuurlijk gewoon gewerkt, vaak ook nog deels op zaterdag waarbij mijn begeleider vaker dan ik ook op kantoor zit. De afgelopen weken was er bezoek van oud-collega’s van Agriterra Leuk om nu eens aan de andere kant van de tafel te zitten. Daarnaast is FCMN nu druk bezig met het uitwerken van een strategisch plan voor de komende 5 jaar, hierbij is het natuurlijk mijn taak om ze te ondersteunen met het formuleren van goed meetbare doelen. Hiervoor zijn ze het land ingegaan om de stem van de lidorganisaties te horen. Dit is een interessante tijd, waardoor is het veldwerk wel wat uitgesteld is.
Als werknemer van een boerenorganisatie voor tuinbouwers, moet ik natuurlijk ook zelf de handen in de modder steken. Dat ik geen groene vingers heb bleek al bij het schoffelen (zie foto), waar ik na 5 minuten de strijd moest staken aangezien toen mijn handen al open lagen. Daarna werd besloten om de bedjes toch maar op de oprijlaan aan te leggen, ik deed hier immers toch niks mee. Om eerlijk te zijn is de tuin aangelegd terwijl ik aan het werk was (zie foto), maar ik ben nu trouw iedere ochtend water aan het geven met de gieter, een automatisch water systeem is voor de grote van mijn tuin is helaas niet rendabel, en ik beloof beterschap bij het wieden. Voorlopig staan er in mijn tuin wortelen, bieten, kool, uien, tomaten en paprika. Waarschijnlijk komen daar nog aardbijen en meloen bij. Wat landbouw betreft is Niamey overigens een rare stad, op veel losse stukken grond groeit graan en bijvoorbeeld de president haast in het centrum van de stad zo een 4,5 hectare tuin heeft.
Sportief gezien loop ik nog steeds mijn rondjes en zwem mijn baantjes. Verder is het hier genieten van de multiculturele samenleving:
- Vasten, niet eten en drinken tussen zons -opkomst en -ondergang (ik slechts 2 dagen en geen 30), en suikerfeest vieren met de Nigerijnen (zie foto)
- Appeltaart en drop eten met de Nederlandse afvaardiging in Niger (overigens geen grote afvaardiging)
- Cheeseburgers en onion rings eten met de Amerikanen
- Met de 4x4 rondrijden en hardlopen over de vlakte met de Fransen
Groeten vanuit een groen Niger!
