Hardlopen in Niger

Voor de geinteresseerden in hardlopen, lees onder deze link op de site van mijn oude atletiekvereniging over mijn nieuwe trainingsschema in Niger.

Mijn bijdrage aan Niger

Even iets meer over Niger. Al jaren bungelt Niger onderaan de statistieken van de verenigde naties. Op de Index van de menselijke ontwikkeling (HDI), welke armoede, analfabetisme, onderwijs en levensverwachting meeneemt, staat Niger al jaren op laatste 182ste en laatste plaats. Daarnaast heeft het de grootste populatiegroei van de wereld met 3,66 % (verdubbeling van de bevolking in 20 jaar en een jonge populatie); er worden per vrouw 7,68 kinderen geboren. Slechts zo een 29% van de mensen boven de 15 jaar kan lezen en schrijven. 90% van de bevolking is actief in de landbouw. De exportinkomsten bestaan voor meer dan 60% uit Uranium.
De groeiende bevolking legt een zwaardere druk op de schaarse middelen, wat tot gevolg heeft dat ieder jaar dat er een slechte regenperiode is er een voedselprobleem ontstaat. Dit was ook het geval in 2009, waardoor nu voor de nieuwe oogst, het regenseizoen is dit jaar gelukkig wel goed, de problemen ontstaan waarna er actie is ondernomen om een ramp te voorkomen. Er is dus kortweg gezegd genoeg te verbeteren in Niger.

Buiten Niamey ben ik nog weinig geweest, maar eerlijk gezegd merk ik hier in het centrum van Niamey, alhoewel centrum als je overal om je heen ook gewassen ziet groeien, niet zo veel van een voedselcrisis. Er zijn natuurlijk een groot aantal bedelaars, maar deze lijken zich redelijk over Niamey te hebben verspreid en dit lijkt redelijk goed te worden opgevangen. De bedelaars zitten veelal op een vaste stek en zijn dankbaar voor datgene wat ze gegeven wordt. Een verplichting van de islam is het geven van aalmoezen, dus dit helpt ook mee. Al heb ik wel het idee dat ze mij als blanke iets vaker aanspreken.

Naast de bijdrage door middel van je werk doe je in ieder geval je bijdrage aan de economie met je uitgaven. Winkelen is hier erg makkelijk, om de 10 meter zit er een winkel en alle winkels verkopen min of meer hetzelde. Mijn standaardlijstje: brood, jam/chocoladepasta, bananen, yoghurt en water. Middag en avondeten doe ik, afgezonderd van de enkele keer dat ik kook, in de restaurants of stalletjes aan de straat. Veelal heeft de gemiddelde expat hier ook wat mensen in dienst; bewaker, tuinman, kok. Ik had voor mijn vertrek het idee dat je hier moeilijk onderuit kon, maar dit valt reuze mee. En aangezien ik liever niet iemand op mijn oprijlaan heb slapen, heb ik hier dus vanaf gezien. Ik heb hier wel het voordeel dat mijn huis tussen huizen ligt die wel allemaal een bewaker hebben. En om te compenseren kunnen ze dan wat bijklussen, want daar zie ik na het even zelf te hebben gedaan toch wel het nut van in.

Op het werk begint alles ook steeds beter op zijn plaats te vallen en daar hoop ik dus binnenkort wat concreters over te kunnen schrijven. En beetje bij beetje leer ik hier ook steeds meer mensen kennen. Hou me graag op de hoogte van de ontwikkelingen bij jullie, want ik wil zo min mogelijk missen.

Thuis, op kantoor en op de atletiekbaan

Thuis

Nog iets meer over mijn huis, deze staat dus redelijk in de buurt van een moskee. Dit valt echter moeilijk te vermijden in een land waar 80% moslim is en dus neem ik uiteraard de oproep tot bidden (een zeurderige zang doorgegeven via sterke luidsprekers om 5.30 uur voor lief en draai ik me daarna weer om). Helaas woon ik echter ook pal naast een bar en dat deze zoals de makelaar al zei weinig geluid maken, klopte tot op het moment dat ik eens zonder airco of ventilator wilde gaan slapen. Het is sowieso een puzzeltocht naar de juiste slaapinrichting; airco aan of uit, ventilator aan of uit, oordoppen in of uit, raam open of dicht, waarbij de optie alles uit en het raam open vanwege de muziek dus als enige geen optie is. Begrijpend dat er hier wat anders wordt gedacht over geluidsoverlast, ging ik de dag daarop eens richting de tuinbar om te kijken waar de muziek dan goed voor is… zat er dus niemand, een rustige tijd zo tijdens de ramadan. Van de baas mag de muziek niet uit voor de mogelijke klanten, al zouden ze de muziek wel zachter zetten. Toch geniet ik nog even van de nachten dat er zonder gezoem van de airco of de ventilator geslapen kan worden in de koele regenperiode. Het schijnt ook wetenschappelijk te zijn aangetoond dat je zonder achtergrondgeluid beter uitrust.

Op kantoor

Na dus in mijn huis gesettled te zijn, werd het tijd om dit ook op het werk te doen. Op kantoor zitten we met 7 vaste mensen, een secretair executif (soort van directeur), 4 programmamedewerkers ( voor trainingen, voor sesam, voor de uien en voor het krediet, twee boekhoudsters

en nog aanvullend personeel, zoals de bewaker en de chauffeur (zie foto). Daarnaast zijn er 3 ‘verkozenen’, vertegenwoordigers aanwezig van de boerencoöperaties, welke lid zijn van FCMN. Kantoortijden zijn van 8 uur tot 16.30 uur. Afgelopen dagen waren ze druk bezig om te kijken hoe de boeren die getroffen waren door de overstroming te helpen. De Niger bereikte de hoogste stand sinds 1926, dit mede door gevolg van ontbossing, hout is immers een bruikbare brandstof, waardoor de rivier met zand dichtslibt. De gebieden werden bezocht en de schade werd geinventariseerd. Op basis hiervan benaderen ze de aanwezige organisaties zoals de FAO om de boeren te compenseren voor de verloren investeringen en de verloren opbrengst. Hier ben ik nu dus 1 ½ week aan het werk met tussendoor wat uitstapjes om alles beter te leren kennen, namelijk een veldbezoek naar een boutique d’intrant (winkel voor productiefactoren zoals kunstmest en zaden), zie foto, en een workshop waar er met verschillende boerenorganies gekeken werd naar het gezamenlijk vormen van een programma betreffende voedselzekerheid.

Op de atletiekbaan

Daarnaast heb ik voor de ontspanning de weg naar een stadion gevonden waar ik een paar keer per week mijn hardlooptrainingen af wil werken. Voor de atletiekers onder jullie worden dit de 200 en 400 hondertjes. De afstanden kloppen niet helemaal aangezien de hoeken van het voetbalveld de bochten van de baan doorsnijden. De tijden variëren, naar gelang de modderigheid van de zandbaan.

Zowaar is er tot nu toe minstens nog één iemand aan het trainen. De volgende stap is degene naar het olympische zwembad op 2 minuten lopen van mijn huis.

Het vertrek

Misschien een beetje cliché maar bij het vertrek besef je pas echt wat je achterlaat. Bij deze wil iedereen nog bedanken voor het mooie afscheid. Maar goed ik wilde dit altijd nog doen dus daar komt ie.

Op het vliegveld werd ik achter de douane ontvangen door de voorzitter, dit om me door de douane te loodsen, wat inderdaad ook heel gemakkelijk ging. Buiten wachten mijn begeleider en de chauffeur en na de eerste kennismaking werd ik afgezet op het hotel. Na enig aandringen, ik zou na wat uurtjes slaap weer tiptop in orde zijn, beloofden ze me zelf in de middag weer op te halen. Na even het thuisfront gemaild te hebben en een blik te hebben geworpen op de brede Niger, dit heeft helaas overstromingen van landbouwgrond en huizen tot gevolg, maar daarover later meer. De airco werd aangezet en ik pakte nog wat uurtjes slaap. Ik was aangekomen in Niger

Een huis:
Het eerste bezoek was bestemd voor kennismaking met de staf en het kantoor, hier geen ruime bureau’s, althans niet voor mensen met mijn functieniveau, en gewoon gezellig met zijn drieën aan een tafel. Internet lijkt ook zo een 50% van de tijd te werken (hopelijk een slechte periode). Dat ik reeds de eerste dag was op komen dagen bleek ook heel handig aangezien de eigenaar van het huis opbelde op we het huis nu wilden, anders had hij een andere huurder (ook hier business=business). De lokatie in de rustige wijk terminus, op steenworp afstand van de rivier de Niger (zie foto) en het kantoor leek prima leek prima. Het huis was niet te groot en ook nog gemeubileerd en tegen een schappelijke prijs, voor zover ik hier zicht op heb . Volgens mijn werkgever waren er niet zoveel van dit soort huizen in de buurt, dus dag 1 werd besteed om met de makelaar het huis te bekijken. Het huis leek prima met 2 slaapkamers (allebei met ventilator en 1 ook met airco), woonkamer, keuken, bijkeuken, badkamer intern, badkamer extern, een aparte oprit en binnenplaats (zie foto’s). Een klein nadeel is dat de kamers evenzoveel sleutels hebben en deze allemaal in drievoud. Daarnaast zouden er volgens de makelaar nog allerlei spullen bijkomen. In principe waren we akkoord.

Dat er toch nog wat meer komt kijken bij het huren van een huis bleek de volgende dag. Met de notaris werd er een inventaris van de inboedel gemaakt (tot en met de zeepbakjes en de gordijnrailen), verscheidene stopcontacten werden wat beter in de muur gestopt, het contract werd getekend en bij een notaris gelegaliseerd en het gas en water moest op mijn naam worden gewet en hiervoor moesten we 2 keer naar verschillende kantoren. Als afsluiter reed ik nog met de eigenaar mee naar wijn kantoor om te kijken naar de door de makelaar beloofde spullen en zo scoorde ik nog wat bestek en lakens, waardoor allen de kapotte tv ontbrak. Meteen die nacht sliep ik in mijn nieuwe huis.

De eerste indrukken zijn dus prima en ik denk het hier prima naar mijn zin te gaan hebben, de temperatuur is nu nog wel aardig vol te houden al was ik vandaag op een koele (zaterdag) niet echt vooruit te branden en heb het sporten dus maar even uitgesteld. De afgelopen dagen zullen toch wel een beetje zijn tol hebben geëist, waarna ik morgen weer fit wil zijn voor de bruiloft van een collega (start om 7.30 uur).

De opdracht

Op 3 augustus vertrek ik voor 1 jaar richting Niger om daar te gaan werken bij de boerenorganisatie van land- en tuinbouwers FCMN-Niya (Fédération des Coopératives Maraîchères du Niger). Ik zal hier namens het PSO programma Youth Zone heengaan. Dit programma heeft tot doel jongeren (ik ben zowaar nog een jongere) ervaring te laten opdoen met ontwikkelingswerk in hun opleidingsveld, terwijl lokale organisaties profijt hebben van hun kunde en menskracht. De 'uitzending' is tot stand gekomen samen met Agriterra, een goede-doelen organisatie die boerenorganisaties in ontwikkelingslanden steunt, waar ik de afgelpoen twee jaar werkzaam ben geweest op het gebied van Planning, Monitoring en Evaluatie (PME).


De opdracht (Planning Monitoring en Evaluatie)
In de taakomschrijving van mijn uitzending worden de volgende taken genoemd met als doel FCMN te versterken:
- het uitwerken van een planning, monitoring en evaluatie systeem (PME)
- het trainen van het personeel in het gebruik van dit systeem

Deze punten zijn al verder uitgewerkt, maar de preciese invulling zal natuurlijk pas gaanderweg bekend worden. Daarnaast zal ik kijken naar het maken van een (standaard)oplossing op het gebied van PME; zeg maar om de geleerde lessen ook bij andere boerenorganisaties in praktijk te brengen.

Tegelijkertijd zal een voormalig collega van Agriterra, Sara, bij de nationale boerenorganisatie voor veehouders aan de slag gaan met zo goed als dezelfde opdracht.

Mijn contactgegevens:
FCMN-Niya
BP: 11 271, Niamey
Niger
+227 90883564